Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Ik huisde in de nacht

Du Rainlant Sage

Ik slenter

onder de regenboog

een wijle ten gronde

als het blad nog groen kleurt

Axel Geza

het afscheid

Opus Dei is een personele prelatuur van de Katholieke Kerk die gesticht werd op 2 oktober 1928 door de in 2002 heilig verklaarde Jozefmaria Escrivá. “Opus Dei” staat voor “Gods Werk”.
Doel van Opus Dei is de mensen ervan overtuigen dat zij tot heiligheid geroepen zijn. Het spoort hen aan in overeenstemming met het geloof te leven en bij te dragen tot de evangelisatie van de maatschappij. Deze boodschap heeft een centrale plaats in de leer van het Tweede Vaticaans Concilie. In deze geest leven betekent dat de leden de menselijke en christelijke deugden in praktijk brengen op het werk, in het gezin en in het leven van alledag.
De stichter van Opus Dei, Jozefmaria Escrivá, vatte de doelstelling van Opus Dei als volgt samen: Het enige doel van Opus Dei is eraan bij te dragen dat er mannen en vrouwen van alle rassen en sociale klassen zijn die, te midden van de aardse gebeurtenissen en bezigheden, God en hun medemensen in en door hun dagelijkse arbeid willen beminnen en dienen. Opus Dei is in 1982 door paus Johannes Paulus II verheven tot personele prelatuur van de Katholieke Kerk.
De leden van Opus Dei komen vooral uit de intellectuele katholieke bovenlaag van de maatschappij en zijn vaak invloedrijke politici, uitgevers, auteurs, bankiers en zakenmensen, leden van de hoge clerus (onder wie twee kardinalen en meerdere bisschoppen) en al of niet gehuwde leken met een academische titel.
Ongeveer 89.000 personen maken deel uit van de prelatuur, rond 2.000 van hen zijn priester. Van het totaal aantal leden bestaat ongeveer de helft uit vrouwen.

De toetreding tot Opus Dei wordt gezien als een bovennatuurlijke roeping: een persoonlijke oproep van God om het leven in zijn dienst te stellen en de universele oproep tot heiligheid in het dagelijkse werk en het sociale leven bekend te maken.
Toetreding tot Opus Dei, of opname in de prelatuur, gebeurt door middel van een vrijwillige verklaring van contractuele aard. De gelovigen van de prelatuur doen geen geloften en veranderen niet van levensstaat wanneer zij tot de prelatuur toetreden. Iedere leek blijft een gewone gelovige van het bisdom waartoe hij of zij behoort. De aansluiting bij Opus Dei is een vrije keuze en men is even vrij de prelatuur weer te verlaten.
De samenstelling van Opus Dei is als volgt: een prelaat, de eigen priesters (het presbyterium) en de leken, mannen zowel als vrouwen. Er zijn geen verschillende categorieën van leden. De leden van Opus Dei bestaan vooral uit surnumerairs. De overige leden – geassocieerden en numerairs – zijn mannen en vrouwen die zich om apostolische redenen aan het celibaat hebben gebonden.
Het grootste deel van de leden behoort tot de surnumerairs. Zij maakt 70% uit van de leden. Deze leden zijn werkende gehuwde mannen en vrouwen. Surnumerairs besteden een deel van hun tijd aan gebed, aangevuld met regelmatige deelname aan vormingsbijeenkomsten (kring) en retraites. Surnumerairs zijn in het algemeen personen voor wie de heiliging van de plichten in het gezin voorop staat. Zij dragen ook financieel bij aan de werking van Opus Dei.
De geassocieerden leven celibatair, wonen bij hun familie of waar het vanwege hun beroep beter uitkomt.
De numeraire leden leven celibatair en wonen doorgaans in huizen van Opus Dei die door celibataire leken worden bestuurd. Zij zijn volledig beschikbaar voor apostolische activiteiten en voor de vorming van de andere leden van de prelatuur. Deze groep leden heeft een beroepsleven en besteden een groot deel van hun inkomen aan de organisatie. Sommige vrouwelijke numerairs, numerair-auxiliair genoemd, wijden zich beroepsmatig vooral aan de huishoudelijke taken in de centra van de prelatuur.
Priesters staan onder de jurisdictie van de Prelaat van Opus Dei. De categorie is slechts een minderheid (2 %). De priesters van de prelatuur zijn afkomstig uit de lekengelovigen van Opus Dei. Het zijn numerairs en geassocieerden die bereid zijn priester te worden en die – wanneer zij al jaren lid zijn en een priesteropleiding hebben gevolgd – door de prelaat zijn uitgenodigd om gewijd te worden. Hun priesterlijk werk staat vooral in dienst van de gelovigen van de prelatuur en van hun apostolische activiteiten.
Medewerkers van Opus Dei zijn mannen en vrouwen die, zonder lid te zijn, behulpzaam zijn bij educatieve en maatschappelijke activiteiten, culturele en sociale projecten enz. en daarbij samenwerken met de leden. De medewerkers kunnen op de eerste plaats aan deze initiatieven bijdragen door hun werk of financiële steun. Onder hen bevinden zich katholieken en niet-katholieke christenen, maar ook gelovigen van andere religies.
Enkele leden: Paola Binetti, Italiaanse senator, psychiater en professor, Luis Carrero Blanco, (1903-1973), oud-eerste minister Spanje[, Jesus Estanislao, minister van Financiën van de Filipijnen van 1990 tot 1992, Antonio Fontan, (1923-2010), oud-voorzitter Senaat Spanje (1977-79), Ruth Kelly, (1968), lid Labourpartij, voormalig minister van Onderwijs en minister van Transport, Groot-Brittannië, Antonio Guterres, (1949), Portugees, oud-minister-president Portugal, Joaquin Lavin, (1953), Chileens politicus en econoom, regeringslid tijdens het bewind van Augusto Pinochet, Jacques Leirens, Belgische arts en priester, Stefaan Seminckx, Belgische KNO-arts, priester en woordvoerder Opus Dei België,
Robert Hanssen, (1944) Amerikaans FBI-agent en veroordeeld als spion, voor de Sovjet-Unie en Rusland.

Recent bleek alweer dat de familie De Clerck, net als de familie Van Rompuy en Pieter De Crem, heel dicht bij Opus Dei staat, en hoe zij moeten luisteren naar de instructies die hem vanwege de prelatuur (al dan niet via een interventie uit Rome) toekomen.
Blijkbaar is dit ook zo voor bepaalde lieden binnen de magistratuur, die zich blijkbaar enkel tegenover het bisschoppelijk paleis in Mechelen of tegenover het Koninklijk Paleis in Laken dienen te verantwoorden, zonder de minste achting voor de sociale rust en de openbare orde.

Opus Dei telt 51 % vrouwen. Dit komt ook tot uitdrukking in het feit dat er meer vrouwen dan mannen in bestuursfuncties binnen de prelatuur actief zijn. Mannen en vrouwen hebben dezelfde verantwoordelijkheden in leidinggevende en vormende taken.

Het leven van de leden verandert niet drastisch als zij tot Opus Dei toetreden. Zij behouden hun baan en hun sociale omgeving en leven niet gescheiden van de wereld. Integendeel, zij zien hun werk en sociale relaties als een weg die naar God leidt. Ze zijn gewone burgers en gewone katholieken. Opus Dei heeft geen speciale manier van doen, ook geen eigen manier van bidden. Het legt er wel de nadruk op dat de mensen verantwoordelijk zijn voor hun eigen heiligheid en anderen moeten aansporen hetzelfde na te streven. Door hun gewone manier van doen zullen de gelovigen van Opus Dei niet met hun lidmaatschap te koop lopen.

De centrale zetel van Opus Dei is gevestigd in Rome (Viale Bruno Buozzi 73). Aan het hoofd staat een prelaat die volgens het kerkelijk recht door de paus wordt benoemd. In maart 1994 overleed bisschop Álvaro del Portillo, de eerste opvolger van de stichter van Opus Dei. Bisschop Javier Echevarría, de huidige prelaat, volgde hem op. De Prelatuur van Opus Dei is een organische pastorale eenheid en maakt deel uit van de jurisdictionele en hiërarchische structuur van de Kerk. De juridische figuur van de personele prelatuur is relatief nieuw in de geschiedenis van de Katholieke Kerk en is gecreëerd door het Tweede Vaticaans Concilie. Gelovigen van de prelatuur hebben in verschillende landen sociale en educatieve initiatieven opgezet, waaronder universiteiten (onder andere in Pamplona), scholen, ziekenhuizen en ontwikkelingsprojecten.

Zoals andere instellingen van de Katholieke Kerk heeft Opus Dei, vooral in zijn begintijden, te kampen gehad met controverses.
In de jaren van haar ontstaan botste de boodschap van Opus Dei – de gewone gelovigen midden in de maatschappij zijn geroepen tot heiligheid – met de verregaande klerikale mentaliteit binnen de Katholieke Kerk. Het heiligheidsideaal werd gezien als een aangelegenheid voor priesters en religieuzen. Dit leidde in de jaren 1940 onder andere tot openbare verbranding van “Camino” (“De Weg”), het bekendste boek van Opus Dei-stichter Jozefmaria Escrivá. Dat de leden, in tegenstelling tot priesters en religieuzen, als gewone lekengelovigen niet te onderscheiden waren van hun medeburgers, leidde vanuit klerikale kring tevens tot beschuldigingen van geheimzinnigheid.
Eind jaren 1960, toen de interpretatie van het Tweede Vaticaans Concilie aanleiding gaf tot verwarring op het gebied van geloof en moraal, veranderde de kritiek op Opus Dei. De stichter Escrivá uitte in deze periode herhaaldelijk zijn loyaliteit tegenover de paus en het kerkelijke leergezag. Dit leidde ertoe dat hij en Opus Dei door sommigen in toenemende mate als “ouderwets” en “star” werden bestempeld. Dit orthodoxe imago is tot op de dag van vandaag een van de kenmerken van Opus Dei.
De kritiek op Opus Dei is in hevigheid afgenomen. Door de juridische structuur van personele prelatuur heeft Opus Dei een stabiele plaats in de Kerk gekregen. Ook de heiligverklaring van stichter Jozefmaria Escrivá in 2002 lijkt daartoe te hebben bijgedragen.

Vanuit buitenkerkelijke kring werd het exclusief geestelijke doel van Opus Dei in twijfel getrokken. De instelling zou haar leden stimuleren politieke en financiële macht na te streven om haar invloed te vergroten. Dit verwijt gold vooral het politieke optreden van Opus Dei-leden ten tijde van het Franco-regime. Zo waren 8 ministers onder Franco lid van Opus Dei. De organisatie zelf benadrukte telkens dat het, als exclusief geestelijke instelling, steeds gehandeld heeft conform zijn statuten. Opus Dei zou zich niet in de politiek hebben gemengd of Franco hebben gesteund. In artikel 88 lid 3 van de statuten van Opus Dei staat dat de leden “in hun beroepsuitoefening, op maatschappelijk, politiek gebied, etc. binnen de grenzen van het katholieke geloof en de moraal dezelfde volle vrijheid genieten als hun katholieke medeburgers” en dat “de autoriteiten van de Prelatuur zich in het geheel dienen te onthouden van het geven van aanwijzingen of adviezen terzake”.
Wat Opus Dei-lidmaatschap betreft, bepalen de statuten dat elke vorm van geheimzinnigheid vermeden dient te worden (art. 89 lid 2). Leden zien echter geen aanleiding hun lidmaatschap publiekelijk bekend te maken. De wijze waarop zij de heiligheid proberen na te streven beschouwen zij als een privézaak.

Op Opus Dei en de manier waarop het te werk gaat, wordt door velen kritiek geuit. Zij zien het als een aartsconservatief bolwerk casu quo sekte, die de macht naar zich toe probeert te trekken. In verschillende landen, zoals Spanje, Groot-Brittannië en Italië, nemen of namen leden van Opus Dei deel aan het landsbestuur. Critici zien dit als een poging van de organisatie om (politieke) macht naar zich toe te trekken. Opus Dei en vele anderen zien dit juist als een essentiële opdracht van christenen en beschouwen de mogelijkheid om deel te nemen aan het politieke debat als een basisrecht.
Er bestaat in België een vereniging van ex-leden, Fiat Lux. Volgens deze organisatie ondermijnt de heiligverklaring van Escrivá de geloofwaardigheid van de Kerk, omdat de Spanjaard helemaal geen vroom man was. “Hij had een explosief temperament en kon mensen kraken. Hij was ook erg op comfort gesteld en voelde zich best in het gezelschap van rijken.”

Opus Dei en de Vrijmetselarij hebben door de esoterische roman De Da Vinci Code veel belangstelling gekregen. Enkele leden van de katholieke organisatie worden daarin afgeschilderd als sinistere mensen die er niet voor terugdeinzen moorden te plegen om de “ware” geschiedenis van de Kerk geheim te houden: dat Jezus getrouwd was met Maria Magdalena en dat zij kinderen hebben gekregen. De auteur Dan Brown heeft laten weten dat de roman een werk van fictie is. De roman is echter wel op feiten gebaseerd. Toen op 21 april 2005 bekend werd gemaakt dat hij “The British Book Award” had gewonnen, zei hij dat zijn verhaal over een complot van de Katholieke Kerk niet op waarheid berust. Telt Opus Dei in zijn boek vijf miljoen leden, in werkelijkheid zijn het er rond de 85.000. Als lekenorganisatie kent Opus Dei geen monniken. In tegenstelling tot kloosterlingen beleven de leden hun geloof juist midden in de maatschappij.

“Gemotiveerde” vrijmetselaren zoeken naar diepgang in de samenleving. Ze zijn bewust van de spirituele dimensie van het bestaan en de inspiratie die daarvan uitgaat. Ze zijn actief bezig met geestelijke ontwikkeling, vrije gedachte-uitwisseling, verdraagzaamheid en broederschap. Ze zoeken naar wat mensen bindt en proberen weg te nemen wat hen verdeelt. De wereld is een te voltooien bouwwerk, waarvan ieder mens een levende bouwsteen is.
Opus Dei is een instelling van de Rooms-katholieke Kerk. De missie is het verspreiden van de boodschap dat men via werk en leven God kan ontmoeten, maar dat men hiervoor zijn naaste moet beminnen. Dit is de voorwaarde sine qua non om de samenleving te verbeteren.

Het verschil zit hem in de uitgangspunten: humanisme en godsdienst. Dit maakt het moeilijk om in gesprek te blijven. Zeker gezien de historische groei in macht en invloed. Naar inhoud en doel zijn er echter enkele raakvlakken.
Het is het aloude probleem tussen godsdienst(en) en humanisme. De oplossing heet: ontmoeting.
Over de gehele wereld zijn deze beide organisaties goed vertegenwoordigd in de media, de ambtenarij, de politiek, de ministeriële kabinetten, de grote concerns, de financiële instellingen, de religieuze en spirituele bewegingen, de politie, het leger en de verschillende geheime diensten.
Dat wil niet zeggen dat de meeste mensen in die organisaties vrijmetselaars zijn of leden van Opus Dei, maar de sleutelposities zijn wel in hun handen, waardoor zij die organisaties controleren. Zoveel mogelijk macht, met liefst zo min mogelijk mensen, is hun devies.
Zij spelen een vooraanstaande rol in de wereld.

Ik heb uiteindelijk gekozen voor de middenweg, between all extrimities. Tussen Een God en Geen God. Tussen twee absolute waarheden. De geschiedenis van deze laatste is volgeschreven met vervolgingen, inquisitie, moorden, verbrandingen. Vandaag zijn de “moslimbroeders” de fundamentalisten. In het verleden was dat de Kerk van Rome.
Nog dit jaar verschijnt mijn essay Schoon volk in de hemel? Zes jaar heb ik eraan gewerkt, veel gelezen, veel geschreven, veel overleg gepleegd. Ik ben benieuwd naar de reacties.

Is de Duivel echt? Zo ja, hoe gaat hij te werk?
Niemand kan ontkennen dat het kwaad werkelijk bestaat in deze wereld. Hoe kunnen we vaststellen of dit gewoonweg het gevolg is van de menselijke natuur, of dat dit bewijs is voor een kracht die van buitenaf te werk gaat?
Ook hier is het interessant om eens te bekijken hoe Satan in de Bijbel te werk ging en om dit te vergelijken met de problemen waar we in het dagelijkse leven mee te maken hebben.

Toen Satan Jezus op de proef stelde, deed hij dit door drie verschillende dingen aan te spreken: de begeerte van het lichaam, de begeerte van de ogen en de trotse hoogmoed van het leven. Eerst daagde hij Jezus uit, na een vastentijd van veertig dagen, om Zijn vermogens te gebruiken om voedsel te maken en in Zijn lichamelijke behoeften te voorzien. Vervolgens daagde hij Jezus uit door Hem vanaf een hooggelegen plek de wereld te tonen en Hem de heerschappij aan te bieden over alles wat Hij van daar kon zien. Tenslotte probeerde hij Jezus te verleiden om Zichzelf van een toren af te werpen; hij zei dat Hij als Gods Zoon toch zeker wel gered zou worden – hij deed dus een beroep op de menselijke trots.

Met welke verleidingen we ook te maken hebben, deze lijken allemaal in deze drie categorieën te vallen. Pornografie, overspel en vraatzucht spreken allemaal tot de begeerten van het lichaam. Materialisme en het streven naar macht spreken tot de begeerte van de ogen. En ook als we er naar streven om grotere geestelijke hoogtes te bereiken worden we bedreigd door de zondige hoogmoed die ons doet geloven dat wij belangrijker zijn dan God.

De duivel verschijnt misschien niet persoonlijk aan ons. Wellicht prikt hij ons niet met een drietand, gehoornd en met een gespleten staart. Maar we weten dat hij er is door de manier waarop hij zich gedraagt, net zoals we kunnen weten dat er een stinkdier in de buurt is wanneer we de onmiskenbare stank ervan waarnemen.

Is de Duivel echt? Hoe moeten wij reageren?
We doen er verstandig aan om altijd op onze hoede te zijn. De Bijbel zegt in Efeziërs 6:11-12 dat we het volgende moeten doen: “Trek de wapenrusting van God aan om te kunnen standhouden tegen de listen van de duivel. Want onze strijd is niet gericht tegen vlees en bloed, maar tegen de heerschappijen, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van deze duisternis en tegen de geesten van het kwaad in de hemelse regionen.”

Heeft Jezus Satan verslagen?

Satan (Hebreeuws voor de tegenstander) is in het Oude Testament een algemene aanduiding voor uiteenlopende tegenstanders, zoals de vorst van Tyrus (Ezechiël 28 en verder) en de stad Babel (Jesaja 14:14). Bij christenen en islamieten is Satan de naam van een enkele persoonlijkheid, ook wel aangeduid de duivel of Lucifer genoemd en gezien als een gevallen (aarts-)engel, die door God uit de hemel werd geworpen toen deze tegen God in opstand kwam. Hij is de leider van rebellerende gevallen engelen, die onder zijn aanvoering God verlaten hebben en wordt gezien als de verpersoonlijking van het kwaad. Volgens moslims is hij geen engel maar een djinn.

Een djinn is een bovennatuurlijk onzichtbaar wezen, dat volgens de Koran bezit kan nemen van mensen. Samen met mensen en Engelen zijn Djinns de drie levensvormen geschapen door Allah.
De djinn komt ook buiten de Koran veelvuldig voor in verhalen, maar dan als magisch wezen dat wensen vervult. In deze context wordt de naam “djinn” vaak vertaald als “geest”.

In de Koran heeft de 72ste soera als titel: Al-Djinn, maar uitspraken over deze wezens komen overal in de Koran voor. Niet alle djinns worden tot de boze machten gerekend. Er zijn ook djinns die bij de goede machten horen, wat een bredere betekenis van het verwante begrip demon, of daimon behelst, dan in het Westen tegenwoordig gebruikelijk is. In het soefisme, een afsplitsing van de islam die het occulte in de traditie heeft, nemen de djinns een bijzondere plaats in.
De Engelen zijn geschapen uit licht, djinns zijn echter geschapen uit een rookloze vlam van vuur. Er zijn maar enkele mensen geweest die ze hebben gezien. Een djinn kan ook een geloof bezitten. Er zijn zelfs stromingen binnen de islam waar beweerd wordt dat een djinn met een mens kan trouwen. Er zijn zowel goede als slechte djinns. Ze zijn vaak aanwezig op onreine plekken zoals vuilnisbelten en sterk verontreinigd water. Niet in djinns geloven is voor een moslim niet mogelijk, omdat de Koran heel duidelijk er in vele verzen over spreekt.
In de oosterse traditie worden djinns soms voorgesteld als onder de engelen gesteld en ze zouden daarom niet zoveel macht hebben als hen. Djinns hebben dan dezelfde status als de Westerse kobolds, trollen, elfen, feeën, natuurgeesten en andere saters.
Djinns zouden een nieuwsgierige geaardheid hebben. Zij vallen daarom vaak als een soort van kaartenhuis uiteen, wanneer zij worden verjaagd van het “hemelse licht” dat hun ook aantrekt. Allah geeft engelen hiervoor de opdracht. De slechte djinn (met een slechte intentie) geeft het opgevangen woord, wat elke keer – in essentie – ergens in de link verbroken wordt, als roddel door. Een waarzegger kan dit opvangen en gewoonlijk verkeerd interpreteren (heks).
Het zou eventueel als het fenomeen “vallende ster” door de mens kunnen worden gezien. Een mens kan niet trouwen met een djinn. Dit vanwege de geaardheid: onder meer doordat zij zijn geschapen uit rookloos vuur, terwijl een mens is geschapen uit klei en een klonter bloed. Djinns kunnen transformeren en vliegen.

De satan is ook een djinn. Hij is degene die verantwoordelijk is voor de “val” van Adam en Eva. Zijn intentie is altijd slecht. De satan fluistert in via het hart, dit in tegenstelling tot de ziel die in handen is van Allah.
Volgens Arabische overleveringen buiten de Koran, onder andere de verhalen van 1001 nacht (zoals Aladin en de wonderlamp), biedt een djinn drie wensen aan die hij in vervulling laat gaan. Indien men erop ingaat, worden de wensen vervuld, maar neemt het mythologische wezen bezit van je: een bezetenheid van demonische aard. Een variant hierop is dat djinns opgesloten zouden zitten in bepaalde voorwerpen en degene die dit voorwerp bezit, moet hun wensen vervullen. Het bekendst zijn de djinns uit een olielamp of fles. Wel zijn deze djinns in deze verhalen vaak nog altijd gebonden aan het maximum van drie wensen, hoewel er ook verhalen zijn waarin de djinn oneindig wensen kan vervullen. Het gebeurt vaak dat djinns de wensen vervullen met een (bewust of onbewust aangebrachte) negatieve bijwerking of volgens een te letterlijke interpretatie.
In het Parijs van het einde van de 19de eeuw inspireerden djinns tot literatuur en muziek. Denk aan het gedicht Les Djinns van Victor Hugo (uit de bundel Les Orientales), aan Les Djinns, poème symphonique pour piano et orchestre, van César Franck (1884), geïnspireerd op dat gedicht van Victor Hugo.

Satan is volgens traditionele christenen, joden en moslims nooit gelijkwaardig aan God en zij verwerpen dan ook de gedachte dat er een soort tweestrijd aan de gang is tussen een “macht van het goede” en een tegengestelde “macht van het kwade”, die even sterk zijn. God heeft volgens hen dus het laatste woord.
Een groot deel van de populaire, algemeen bekende kenmerken van de duivel zijn niet Bijbels, maar bestaan uit een mengeling van oude en nieuwe opvattingen. Dit verschil tussen de Bijbelse Duivel en de buiten-Bijbelse duivel valt meestal in het “voordeel” van de laatste variant uit.

De benaming Satan komt uit het Hebreeuws en betekent “lasteraar”, “verzoeker”, “scheidingmaker”, “tegenstander” en soms ook “zwerver”. Het ook veelgebruikte synoniem duivel is van het Griekse diábolos afkomstig en heeft soortgelijke betekenissen.
Satan is taalkundig geen naam, maar een zelfstandig naamwoord of een titel. Christenen en moslims zien Satan als een enkele persoonlijkheid, een opstandige geest die verantwoordelijk is voor het verderf op aarde, maar wiens dagen geteld zijn.

Het concept van het kwaad in het Jodendom verschilt radicaal van dat in andere geloofstradities. Er bestaat in de joodse wereldvisie niet een persoon in welke vorm dan ook met de naam “Satan”, zoals in het christendom het geval is. In de Tenach en de rabbijnse literatuur staan wel meerdere referenties aan “Satan”, maar dit is geen persoon. Bovendien worden aan Satan steeds verschillende kenmerken en handelingen toegeschreven.

Zoals beschreven in het boek Genesis, weet de slang in de Hof van Eden Eva te verleiden tot het eten van een vrucht van de boom van kennis van goed en kwaad. Zij op haar beurt verleidt Adam tot het eten van dezelfde vrucht, zodat beiden iets doen wat uitdrukkelijk door God verboden was. Hiermee wordt de zondeval van de mens ingeluid. Deze slang wordt in het christendom algemeen geïdentificeerd als Satan. De val van Satan zou dus hebben plaatsgevonden vóór de zondeval.
In het boek Job wordt Satan afgeschilderd als een ondergeschikte van God – een van de zonen van God (Job 1:6) en een boosaardige aanklager van mensen bij God. Hij wordt door God gemachtigd (Job 2:6) om Job, die een heel vrome man was, af te brengen van zijn geloof en vertrouwen in God. Hij krijgt van God toestemming om Job met allerlei ziekten, plagen en rampen te treffen, om te zien of Job ook in moeilijke omstandigheden trouw zal blijven aan God.
Sommigen zien in de passage 1 Samuël 16:14 een aanwijzing dat God Satan zou gebruiken om mensen te straffen: maar van Saul was de Geest van de Heer geweken, en een boze geest, die van de Heer kwam, joeg hem angst aan.
Verder zet Satan aan tot kwaad gedrag. Zo zou hij koning David aangezet hebben tot een volkstelling wat niet naar de wens van God was (1 Kronieken hoofdstuk 21).
Hoofdstuk 14 uit het Bijbelboek Jesaja wordt door christenen wel beschouwd als een beschrijving van de val van Satan.

In het Nieuw Testament is Satan de grote tegenspeler van Jezus. Zo tracht hij tijdens een confrontatie in de woestijn, tot drie keer toe Jezus tot zonde te verleiden, maar Jezus wijst zijn verleidingen aan de hand van citaten uit het Oude Testament, krachtig van de hand.
In het Evangelie volgens Matteüs zegt Satan tegen Jezus dat hij alle koninkrijken in de wereld kan krijgen en voegt er in het Evangelie volgens Lucas aan toe: Ik zal aan u al die macht en de heerlijkheid daarvan geven, want zij is aan mij geschonken, en ik geef ze aan wie ik wil. Wanneer gij dan mij aanbidt, zo zal zij geheel de uwe zijn. Jezus betwist hier deze aanspraak van Satan niet, noch ontkent hij de macht en eigendomsrechten van Satan aangaande de wereldse heerlijkheid. De Eerste brief van Johannes bevestigt in 5:19 dat “de wereld in kwaad verkeert”. Sommige christelijke groeperingen menen middels deze teksten te kunnen concluderen dat de huidige wereldleiders hun macht aan Satan te danken hebben.
Het evangelie volgens Lucas vat overigens de profetie in Jesaja 14 niet op als een “beschrijving van wat ooit is gebeurd”, maar (in overeenstemming met de gangbare opvatting van profetie) als voorspelling die in het werk van (de leerlingen van) Jezus in vervulling gaat. Als de leerlingen van hun eerste opdracht terugkeren, zegt Jezus namelijk: “Ik heb Satan als een lichtflits uit de hemel zien vallen.” (Lucas 10:17-18)
Volgens de Bijbel heeft Jezus Satan overwonnen door zijn offerdood voor de zonden van de mensen en zijn opstanding uit de dood. Hiermee heeft hij Satan de macht ontnomen die hij door de menselijke zondeval wederrechtelijk had verkregen. Mensen kunnen Satan en zijn demonen overwinnen door te geloven in en te getuigen van dit offer van Jezus, en naar Gods Woord te leven. Hierdoor wordt men als christen aangemerkt. De Bijbel stelt in de brief van Jakobus dat indien iemand zich in Jezus’ naam tegen Satan verzet, deze zal wegvluchten.
De climax komt in het Bijbelboek de Openbaring van Johannes waarin Satan door middel van de antichrist tijdelijk de hele aarde onder controle krijgt en een wereldwijde vervolging tegen alle christenen en uiteindelijk ook tegen Israël (in het bijzonder Jeruzalem) begint.
Jezus zal echter bij zijn terugkomst afrekenen met Satan. Deze zal duizend jaar lang in een afgrond worden gevangengezet en daarna enige tijd worden vrijgelaten. Deze gelegenheid zal hij aangrijpen om zijn laatste opstand tegen God te beginnen, die zal uitlopen op zijn definitieve ondergang. Satan, zijn demonen en alle onrechtvaardige mensen, zullen als eeuwige straf terechtkomen in een zwavel- en vuurpoel.

Volgens de traditionele, christelijke theologie was Satan oorspronkelijk een van de machtigste aartsengelen van God. Hij werd echter jaloers op God, wilde zich aan Hem gelijkstellen, en werd God ongehoorzaam (keerde zich af van God). Dit luidde zijn val in. Hierbij wist hij een derde van Gods engelen aan zijn zijde te krijgen. Deze “gevallen engelen” verwerden tot demonen die Satan tot leider verkozen. Volgens verschillende Bijbelpassages was de belangrijkste drijfveer van Satan trots. Hieruit volgden hoogmoed en jaloezie op God. Satan verlangde Gods plaats in te nemen en goddelijke eer en aanbidding te ontvangen. Zijn volgelingen, gevallen engelen en mensen, verlangen ten diepste hetzelfde. Achter veel “succesvolle” mensen in verleden en heden, zoals dictators, valse profeten en rijkaards, zouden Satan en zijn demonische engelen de bewerkstellers van dit “succes” zijn.
De val van Satan en zijn engelen moet vóór de schepping van de mens hebben plaatsgevonden, want hij treedt in het paradijs al op in de vorm van de slang die Adam en Eva verleidde tot de zondeval. Met deze zondeval verkreeg Satan van Adam, die oorspronkelijk door God aangesteld was als beheerder, het beheer over de Aarde en wordt daarom soms ook, terecht, de “overste van deze wereld” genoemd. Sindsdien zou er een gevecht gaande zijn tussen God en Satan om de mensheid. Beiden proberen de mens te overtuigen. God: om de mens in de genade door Jezus te laten geloven en daarmee Gods wil te doen. Satan: om hem te verleiden tot het kwade en zich afzijdig van God en de genade van Jezus te houden. Daarbij wordt Satan slechts door God geduld om de vrije wil van zijn schepselen te waarborgen. Omdat Satan een sterke afkeer van God heeft, heeft hij ook een afkeer van diens schepping. Hij en zijn demonen zouden daarmee ook het “kwaad” op de wereld veroorzaken, zoals natuurrampen, maar ook geweld en onenigheid tussen mensen veroorzaken en “aanwakkeren”. Ook het vernederen en martelen, fysiek en/of geestelijk, van mensen ondereen zou worden aangewakkerd door Satan, die hierdoor zijn grote minachting voor de door God geschapen mens toont.

Het getal 666 wordt in het Bijbelboek Openbaring van Johannes aangeduid als het getal van het beest en daarom vaak gelinkt aan de duivel, satanisme, het kwade, enzovoort. Sommige mensen nemen aan dat 666 een code is voor de tiran van die tijd, Keizer Nero. Dit lijkt logisch, aangezien de schrijver, die zich Johannes noemde, een christen was, en Nero christenen liet vervolgen. Recent werd overigens in het boek Satans Lied gesuggereerd dat Ireneüs, een kerkvader uit de 2de eeuw, oorspronkelijk het getal 616 in een Griekse vertaling zag staan en dit veranderde in 666, omdat hij dacht dat het een verschrijving was. Bij de Grieken stond 777 voor perfectie en was de numerologische waarde van de naam Jezus 888. Dan moest de tegenpool van Jezus wel aan de onderkant van perfectie zitten en de numerologische waarde 666 hebben. Dat ondersteunde de gedachte van Ireneüs dat de tekst die hij zag een verschrijving moest zijn.
In Openbaring 13:18 staat dat het getal van het Beest “het getal van een mens” is. Mogelijk heeft het iets te maken met de dag waarop de mens is geschapen: de zesde dag. Opvallend is ook dat van koning Salomo gezegd wordt dat hij zeshonderd zesenzestig talenten goud per jaar verdiende (1 Koningen 10:14).

Volgens de Bijbel kunnen mensen door de duivel gebonden of bezeten raken. Het tweede geval is erger, omdat in dat geval de duivel, of één of meer van zijn demonen, daadwerkelijk in iemand wonen. Om hiervan af te komen is bevrijding noodzakelijk. Deze is slechts te verkrijgen wanneer deze plaatsvindt in de kracht van de Heilige Geest en in de Naam van Jezus Christus. De Rooms-katholieke Kerk kent het exorcisme of duiveluitdrijving als een van de sacramentalia, om bij een bezetene de duivel uit te drijven. In andere Kerken, bv. de Pinkstergemeenten, komt duiveluitdrijving ook voor.

In de islam staat Satan bekend onder de namen Shaitan (of Sjejtan) en Iblis. Volgens de moslimtraditie werd Satan opstandig toen hij van God voor Adam moest buigen. Daarop verleidde hij Adam en Adams vrouw tot het begaan van de zonde door te zweren het juiste met hen voor te hebben.
In soera De Kantelen 11-25 wordt verteld: Wij schiepen u, daarna vormden Wij u; toen zeiden Wij tot de engelen: ‘Onderwerpt u aan Adam’ en zij onderwierpen zich, behalve Iblies; hij behoorde niet tot degenen die zich onderwierpen. (God) zeide: ‘Wat belette u, u te onderwerpen, toen Ik u (dat) gebood?’ Hij antwoordde: ‘Ik ben beter dan hij. Gij hebt mij uit vuur en hem uit klei geschapen. (God) zeide: ‘Verwijder u van hier – het is niet aan u, hier hoogmoedig te zijn. Ga heen, gij behoort stellig tot degenen, die vernederd zullen worden.’ Hij zeide: ‘Geef mij uitstel tot aan de Dag waarop zij zullen worden opgewekt’ (God) zeide: ‘U bent uitstel verleend.’ Hij antwoordde: ‘Welnu, daar gij mij liet dwalen, zal ik hen voorzeker in de weg gaan zitten op Uw rechte pad.’ ‘Dan zal ik mij zeker vóór hen en achter hen en van hun rechter en van hun linker zijde tonen en Gij zult de meesten van hen niet dankbaar vinden.’ (God) zeide: ’Ga heen, veracht en verworpen. Wie van hen u ook zal volgen, Ik zal voorzeker de hel met u allen vullen.’ ‘O, Adam, vertoef met uw vrouw in de tuin en eet, wat gij wilt, maar nadert deze boom niet, anders zul je tot de onrechtvaardigen behoren.’ Maar Satan fluisterde hun (boze ingevingen) in opdat hij hun naaktheid zou openbaren die voor hen verborgen was, en zeide: ‘Uw Heer heeft u deze boom alleen verboden, opdat gij geen engelen of eeuwig- levenden zoude worden.’ En hij zwoer tot hen: ‘Ik ben voor u zeker een oprechte raadgever.’ Zo deed hij hen door bedrog vallen. Toen zij van de boom proefden werd hun naaktheid hun duidelijk en zij begonnen zich te bedekken met bladeren uit de tuin. En hun Heer riep hen en zeide: ‘Verbood Ik u die boom niet en zeide Ik niet tot u: ’Voorwaar, Satan is een openlijke vijand voor u’?’ Zij antwoordden: ‘Onze Heer, wij hebben onszelf onrecht aangedaan en als Gij ons niet vergeeft en ons niet genadig zijt, zullen wij zeker tot de benadeelden behoren. Hij zeide: ‘Gaat heen, sommigen uwer zullen de vijanden van anderen zijn. En er is voor u een verblijfplaats op aarde en een voorziening voor een bepaalde tijd.’ Hij zeide: ‘Gij zult daarop leven en sterven en gij zult daarvandaan worden opgewekt.’
Satan wordt dus in de islam niet gezien als een tegenstander van God, maar als een door God geschapen wezen en daarmee onder Gods controle. De Koran zegt dat goed en kwaad door God geschapen zijn. Iblis zei namelijk: “U hebt mij uit vuur geschapen.” Een djinn is vanuit islamitisch oogpunt geschapen uit (rookloos) vuur en engelen uit licht. Immers, moslims geloven dat engelen niet in staat zijn tot ongehoorzaamheid tegenover God.
Duiveluitdrijvingen vinden plaats door o.a. het reciteren van de Troonvers en de oproep tot gebed.

Het kwaad keert ook in verschillende oude religies iedere keer terug.
In veel polytheïstische godsdiensten, zoals de Griekse, Chinese, Romeinse en Noordse pantheons, ontbreekt echter een duidelijk Opperwezen van het Kwaad. Reden is dat de goden vaak typisch menselijke trekjes vertonen en daardoor allemaal in zekere mate zowel goed als slecht zijn. Zowel het kwade als het goede zijn “verspreid” over meerdere godheden.
Uiteraard bestaan in deze godsdiensten monsters, demonen en goden van twijfelachtig allooi, zoals Cerberus, Kali, Eris, de Erinyen, Hel, de Yema’s, Loki, Hades en anderen, maar deze goden en demonen vervullen stuk voor stuk een (onmisbare) functie in het pantheon of vertegenwoordigen een typisch menselijke eigenschap en kunnen als zodanig dus absoluut niet als (puur) kwaadaardig worden gezien. Anderzijds bestaan in de Grieks-Romeinse mythologie ook zeer veel voorbeelden van “goede” goden die slechte dingen doen, zoals de telkens vreemdgaande Zeus, Hera wiens jaloezie soms letterlijk dodelijk kan zijn, of Poseidon die Odysseus tien jaar lang tegenwerkte.
In de Iraanse mythologie en het daarop geïnspireerde Zoroastrisme werd de eerste vrouw Jeh verondersteld samen met de duivel Ahriman te zijn geschapen. Door seksuele gemeenschap met deze demon was zij bezoedeld. En zij bezoedelde daardoor ook de mannen. Een daarop geïnspireerd verhaal werd in de Bijbel verkondigd door de aanhangers van de mannelijke vadergod (de Levieten die fel ageerden tegen de toenmalige moedergodincultus met zijn eigen rituele seksgebruiken, zoals het hiëros gamos).
In de Azteekse religie wordt het kwaad verbeeld in de godheid Tezcatlipoca.

Anders dan in het christendom of de islam, waarin Satan wordt beschouwd als een door God geschapen engel of djinn, ziet men in het traditioneel satanisme Satan-Azazel als een emanatie van het Ultieme Realiteit – Abraxas, die qua invloed en macht ongeveer op gelijke hoogte staat met de oudtestamentische Jahweh. Satan-Azazel wordt niet beschouwd als een personificatie van het pure kwaad, maar als een muze die het mensdom via de verboden vrucht kennis schenkt en bevrijdt uit zijn ketenen van onwijsheid.
Hoewel Satan en Jaweh beiden slechts uitvloeiingen zijn van dezelfde Bron, worden ze toch benaderd als twee aparte entiteiten, op dezelfde manier zoals alle levende wezens uiteindelijk emanaties zijn van de Ene en tegelijkertijd toch allemaal unieke individuen zijn.

In het modern satanisme, gesticht door Anton Szandor LaVey, wordt Satan (de aanklager) beschouwd als een soort metafoor en niet als een daadwerkelijk bestaand wezen. Sommige aanhangers zien Satan ook als een ongedefinieerde donkere natuurkracht, die alles in het heelal in balans brengt. De grootste organisatie betreft het modern satanisme is de Church of Satan.

In de beeldende kunst wordt de duivel meestal afgebeeld met een roodkleurige huid, bokkenpoten en horentjes bovenop zijn hoofd. Dit beeld is grotendeels ontleend aan de vrolijke Grieks-Romeinse mythologische figuren geïnspireerd op de Frygische bos- en veldgod Pan en zijn schare saters (gepersonifieerde natuurgeesten). De angst voor de “duivel” (in de verschijning als die van Pan) is nog altijd terug te vinden in een woord als paniek. Uiteraard was het associëren van de oude goden met de duivel ook een wijze om de concurrerende “heidense” godsdiensten zwart te maken.
In de late Middeleeuwen was de duivel een veel voorkomend thema in beeldende kunst en literatuur. Heksen werden gezien als mensen die een verbond met de duivel hadden gesloten. Als tegenprestatie verschafte de duivel deze mensen (meestal vrouwen) een bovennatuurlijke kracht, waardoor zij in staat zouden zijn veel kwaad te verrichten. In de 16de en 17de eeuw werden veel mensen, vooral vrouwen, die verdacht werden van hekserij, publiekelijk verbrand. Men meende ook dat heksen bijeenkwamen om op bokken rond te rijden en wilde dansen uit te voeren, de zogenaamde heksensabbat. Bij de heksensabbat zouden de heksen ook seks hebben met de duivel en in het gewone leven (werden/waren) ze seksverslaafd.

In de beeldende kunst komt een duivelfiguur onder andere voor als attribuut van de H. Dymfna. De duivel geboeid, inktkoker, pen en papier zijn attributen van de H. Bernardus van Clairvaux. De duivel met blaasbalg van de H. Genoveva, patroonheilige van Parijs. De duivel die een kaars (of lantaarn) uitblaast is een attribuut van de H. Gudula, patroonheilige van Brussel.
Ayatollah’s in Iran noemen de Verenigde Staten en Israël respectievelijk de Grote Satan en de Kleine Satan. De As van het kwaad was in de eerste jaren van deze eeuw de Amerikaanse kwalificatie van een aantal landen waaronder Iran.
Andere Bijbelse namen voor Satan zijn: de Duivel, de boze, de onreine geest, de aanklager, de draak, de (oude) slang, de brullende leeuw, de mensenmoordenaar, de vader van de leugen, de verderver, de tegenstrever van God, de vorst van het rijk van de duisternis, de gevallen engel, de vorst van de demonen, de overste van de boze geesten, de overste van deze wereld, de god van deze eeuw, de god van deze aarde, een ‘engel van licht’ (de duivel vermomd als goede engel).
Ook wordt Satan in de Bijbel soms met specifieke namen aangeduid zoals: Azazel, Beëlzebub, Belial en Lucifer.
De benamingen Antichrist en het Beest uit het christelijke Bijbelboek Openbaring slaan strikt genomen niet op Satan.
Meer gekscherende benamingen voor de duivel zijn: de duvel, Droes, Drommel, doivelke, Joos, Joosje, Joos pek, Joosje pek en Joost. Joost is mogelijk een verbastering van het Javaanse woord joos. Dit was een aanduiding voor een Chinese godheid en was waarschijnlijk een afkorting voor dejos, dat weer van het Portugese deus (god) afkomstig is. Uitdrukkingen waarin deze naam gebruikt wordt: bij Joost, dat Joost mij/je hale, iemand naar Joost zenden, Joost mag het weten.
Christelijke literatuur:

In het dualistisch denken is het tegengestelde van wit, zwart (vooral in de magie heel belangrijk). Als tegengestelde van licht is er duisternis! Het tegenovergestelde van goed is kwaad! Waarom zou het woord God dan geen tegengestelde hebben? De tegenstrever van God wordt in de H. Schrift “Satan(as)” genoemd, wat vijand of tegenstander betekent! De Indiërs noemen de goede geesten “Devas” en de slechte “Dnavas” en de Grieken noemden hem Daimon (vandaar de afleiding Demon) of diabolos waar dan weer het woord “duivel” van is afgeleid. Mensen die dus niet in God willen geloven, geloven dus ook niet in de duivel. Dat is logisch. Maar als ik nu zou zeggen dat juist het niet geloven in de duivel kan fout zijn. Want zeggen: “Ik geloof enkel in datgene wat ik zie” is de zelfverblinding van ons hedendaagse denken. Want dit zou betekenen dat radiogolven, elektronen of de aura ook geen bestaansrecht hebben.
Laat ons even kijken in de geschiedenis waar de duivel vandaan komt. Zowel in de Bijbel als in de Koran is de duivel een gevallen engel (Satan, Beëlzebub of Lucifer genaamd) die de demonen aanvoert en de mensen tracht te verleiden, maar daarvoor op de oordeelsdag zal gestraft worden. Dat is de oudste theorie!
In het 12de hoofdstuk van de Openbaring beschrijft de apostel Johannes het gebeurde als volgt: “En er kwam oorlog in de hemelen. Michaël en zijn engelen streden met de draak. De draak vocht samen met zijn engelen, maar hij kon geen stand houden. Er werd voor hen geen plaats meer gevonden in de hemel. De draak werd op de aarde geworpen, d.i. de oude slang die duivel genoemd wordt en die de gehele wereld misleidt. Hij werd op de aarde geworpen en zijn engelen met hem.” “Wee u aarde, want de duivel is neergedaald en hij heeft grote toorn, omdat hij weet dat hij maar een korte tijdsperiode heeft.”
Vele schilders hebben dit onderwerp letterlijk uitgebeeld. Maar is dit alles letterlijk te nemen zoals men ons voorhoudt te geloven? Volgens de nieuwste openbaringen zijn er nooit engelen zonder lichaam of met vleugelen zoals de Kerk ons al jaren probeert te doen geloven, geweest. Het afbeelden van engelen met vleugels kan terug gaan tot het oude Egypte waar een “groot gevleugelde” of de ziel die het lichaam verlaat ook al werd afgebeeld met vleugels. Niet verwonderlijk als wij weten dat processies, kapelletjes en de drie-eenheid ook afgeleid zijn uit Egypte.

Ik verwoord even de definitie van een engel uit het boek Hemel en Hel van Emanuel Swedenborg. De Zweed Swedenborg leefde van 1688 tot 1722. Hij verwierf grote bekendheid als wetenschapper, staatsman, filosoof, theoloog en vooral ziener. Ik citeer: hfst:74. “Dat engelen menselijke gedaanten zijn, heb ik duizenden keren gezien, want ik heb met hen gesproken van mens tot mens, soms met één soms met een aantal bij elkaar en ik heb absoluut niets in hun gedaante gezien dat verschilde met die van een aards mens. Toen ik hun vertelde dat men op aarde volledig hierover in onwetendheid verkeerde, vertelden zei dat ze dit wisten. De reden was, zeiden ze, dat de aardse geleerden van toen dit denkbeeld verzonnen hadden. Van uit deze voorlopers werden verkeerde ideeën over engelen verspreid.” En zoals iedereen wel al eens ervaren zal hebben, is het moeilijk om een oud gedachtepatroon los te laten, vooral voor hen die er jaren aan vast zitten. Zelfs nu nog zijn er theologische profesoren die vasthangen aan het denken van de grote kerkvaders en hun oude dogma’s. Zei Christus niet dat het voor Farizeeërs en schriftgeleerden heel moeilijk zou zijn om na hun dood het Rijk der Hemelen binnen te treden?
Toen Jozef Rulof het schemerrijk betrad en de mensen zag die daar leefden, vertelde zijn meester (Alcar) hem het volgende: “Er zijn hier geestelijken der aarde, die in het leven na de dood nog steeds over hel en verdoemenis spreken, en het anderen voorhouden en duizenden volgen hen. En dit terwijl ze in de eeuwigheid zijn. Zij die een andere godsdienst belijden, worden veracht en, wanneer ze het zouden durven, verscheurd. Deze geestelijken zijn koud en dor.
Wanneer zij een God van geweld kennen, willen zij geen God van liefde zien.
Hun geloof en weten zijn arm aan geestelijke kracht. Zij bidden hun gehele leven en toch heeft hun gebed geen kracht. Wij noemen hen hier de levende doden.”
Toen Paulus op aarde leefde zei hij: “Onderzoek alles en behoud het goede.”
Blijf dus niet stilstaan bij wat u is aangeleerd of vasthouden aan uw dogma’s, maar onderzoek alles! Als er dus geen engelen bestaan, zoals ons word voorgehouden, kunnen als logisch gevolg ook de duivelen geen gevallen engelen zijn, toch niet in de letterlijke zin van het woord! Maar wel symbolisch!
De schrijver James M Pryse die de Apocalyps heeft ontcijferd verklaard het verhaal van Michaël als volgt: “De strijd die zich in de hemel afspeelt, is een beschrijving van het innerlijk conflict dat zich afspeelt in het bewustzijn van de mens. Michaël en zijn godheden staan voor onze hogere en edele gedachten!
Dat er geen plaats meer is voor de draak in de hemel betekent dat er geen plaats in ons mag zijn voor banale en onzuivere gedachten. Satan wordt de verleider van de mensheid genoemd. Hij is meester over onze stoffelijke natuur.
De stoffelijke mens wordt dag en nacht achtervolgd door zijn begeerten!”
Ook Alcar zei in het boek Een blik in het hiernamaals: “Het enige vuur dat in de hellen brandt, is het vuur van haat en hartstochten.” De duivel is dus geen persoon buiten ons, maar ook in ons. De mens heeft de keuze te leven als een engel met als voorbeeld de Christus of als de antichrist met als voorbeeld Lucifer. En aangezien ons innerlijke ons uiterlijke is in het hiernamaals, leven deze mensen die zich op aarde als een dier hebben gedragen, in de door hen geschapen hellesfeer voort als een dierlijk gedrocht. Hier ontbreekt het hen ook aan goddelijke kennis! Deze mensen hebben maar één doel voor ogen: zoveel mogelijk mensen mee sleuren in hun dierlijk bewustzijn. Deze meestal op aarde levende mensen zijn dus duivelen geworden in de letterlijke zin van het woord. Historici hebben uitgemaakt dat er gedurende onze geschiedenis zo maar eventjes 15000 oorlogen hebben gewoed die 3 miljard mensen hebben gedood. Nog geen 60 jaar geleden woedde hier dan ook de grootste oorlog ooit!
Dan hebben miljoenen mensen ondervonden hoe sterk het kwade de mens in zijn greep kan houden. Mensen werden duivelen, zij pleegden zelfs verraad tegenover hun eigen familie, buren, gezinsleden enz. Toen waren de hellen leeggestroomd en leefden de duivelen zich uit op aarde. Dat is ook het visioen dat Johannes zag in de Apocalyps. De duivel had de aarde in zijn greep. Dat dit letterlijk gebeurd is, beschrijven ons de volgende drie waargebeurde verhalen.
Ons eerste verhaal komt uit het boek De lans van het lot. Hier lezen wij het waar gebeurde verhaal over een bijzondere ontmoeting. Toen Walter Johannes Stein; een wis en natuurkundige, in Demel’s café te Wenen een boek met aantekeningen aan het bestuderen was over Parsifal en de graallegende, werd hij zich opeens bewust van iets onaangenaam in zijn omgeving. Toen hij opkeek uit zijn boek, keek hij recht in het arrogantste en meest demonische gezicht dat hij ooit gezien had. Hij keek in het gezicht van een man met een bruine losse haarlok op zijn voorhoofd en een kleine kortgeknipte snor en kleine baard. Hij was gekleed in een veel te grote zwarte overjas en hij droeg gescheurde schoenen. In zijn handen had hij aquarellen die hij aan voorbijgangers probeerde te verkopen. Toen Stein het café verliet, kon hij het niet laten om zich drie aquarelletjes op karton aan te schaffen. Thuisgekomen besefte hij tot zijn ontzetting dat hij zonder het te beseffen een schilderijtje had gekocht van de lans van het lot, dat zich in Wenen bevond en waarin hij al de ganse tijd zeer erg in geïnteresseerd was. En op het karton stond de handtekening van dezelfde man als binnen op de omslag van zijn net gekochte boek van Parsifal met aantekeningen die hij van de duivel beschouwde: “Adolf Hitler”(De lans van het lot is de lans die zou hebben toebehoord aan Longinus, de man die Christus op het kruis de borst doorstak!).
Een tweede verhaal speelt zich af 2000 jaar geleden op het eiland Patmos in Griekenland. De apostel Johannes krijgt een visioen over de Apocalyps (het einde van de wereld) en hij ziet hoe het wilde beest en de koningen der aarde en hun legers vergaderen, om oorlog te voeren tegen een man op een wit paard die koning der koningen genoemd wordt. Het wilde beest wordt gegrepen en met hem de valse profeet die hele natiën misleidt.
Toen Christus op de Olijfberg zat, kwamen zijn discipelen tot Hem en stelden Hem de vraag: “Wanneer zullen deze dingen geschieden?” en Jezus antwoordde: “Natie zal tegen natie opstaan en koninkrijk tegen koninkrijk. Dan zal er een verschrikking zijn zoals nog nooit is voorgekomen. Indien God dan de dagen niet zal inkorten, zal niemand het overleven.”
Herkennen wij hierin niet de eerste en tweede wereldoorlog, de verdrukking van de Joden en de atoombom die de oorlog inkortte? Openbaring sprak zelfs van de wegrotting van iemands vlees, terwijl hij nog recht staat. Klaar en duidelijk een atoomaanval!
Er wordt ook gesproken van “Ik zal de heidenen tegen de heidenen opzetten.” Zijn Duitsland en Rusland, die eerst een pact hadden gesloten, later niet tegen elkaar gaan strijden? De valse profeet die de wereld misleidt, zijn dat niet de beloften die Hitler vóór de oorlog deed en later leidde tot deze oorlog?
Mijn derde verhaal maakt het nog duidelijker hoe de duivel te werk gaat en wie zijn helpers zijn. In 1936 liet een lichtwezen, “Alcar” genaamd, zijn aards medium Jozef, waar hij contact mee had en door wie hij sprak, schreef en zelfs schilderde, voorspellen dat er een vreselijke oorlog op komst was. Alcar bracht hem tot Adolf Hitler en toen zag Jozef waarvoor deze man op aarde was. Jozef zag in hem een bewust krankzinnige. Hij voelde dat Hitler werkte voor het kwade en hijzelf voor het goede. Hitler voelde hartstocht en geweld in zich en wilde de mensheid vernietigen. Hij trok het geweld aan en daardoor ook de demonen der hel. Zij hielden hem en zijn vreselijke helpers in hun macht en leefden zich uit via hem en zijn soort. Duivels zijn dus mensen die bewust kwaad willen doen en niet terugschrikken om de ganse mensheid mee te sleuren. Vooral zij die er voor open staan! Christus noemde Satan niet voor niets de vader van de leugen of “venit enim princeps hujus mundi” (De Prins van de wereld), (Luk. 2: 4-7, Joh. 14:30, 1Joh.5:19, 2kor.4:4, Openb.12:9).
Ook de Gnosis, een Griekse wijsgerige strekking uit de eerste eeuw, beschouwde Satan als de werkelijke God van deze wereld. Bij de Katharen in Zuid-Frankrijk was dit zelfs één van hun grootste geloofsstrekkingen. Ook de apostel Paulus waarschuwde geregeld tegen de listen van de duivel. Eén van zijn grootste waarschuwingen luidde als volgt: “Doet de volledige wapenuitrusting van God aan, opdat gij pal kunt staan tegen de kruiperijen van de duivel, want wij hebben geen strijd tegen vlees en bloed, maar tegen de wereldheersers van de duisternis, namelijk tegen goddeloze geesteskrachten”(Ef. 6:11-16). Vandaar ook het woord bezetenheid. Deze goddeloze geesten bezitten geen lichaam meer en gaan daarom proberen een al bestaand lichaam over te nemen.
Ooit kwam er iemand tot Christus die bezeten was door tientallen demonen. In deze moderne tijd zijn films, zoals The Exorcist, gebaseerd op ware feiten, heel erg in, net zoals horrorfilms waar vooral Satan en veel bloed en geweld in voorkomen. Zelfs Hollywood is al in de ban van het kwade geraakt. Kinderen beginnen al heel vroeg geweld te gebruiken. Exorcisme of glaasje draaien is voor hen een spel geworden. Ook dragen steeds meer kinderen zwarte kledij, omgekeerde kruisen of plegen zelfmoord onder invloed van stemmen. De naam Christus kunnen ze zelfs niet meer horen en hun kamer hangt vol bloederige posters. De grootste kunst van de duivel in onze eeuw is: erin slagen te doen geloven dat hij niet bestaat. Hij misleidt daardoor de mensen. Dit is tweeduizend jaar geleden al voorspeld met de volgende woorden: “In latere tijden zullen velen afvallen van het geloof, aandacht schenkend aan misleidende en geïnspireerde uitspraken en leringen van demonen.” (1Tim 4:1) De enige manier om onder zijn invloed vandaan te komen, is hem te weerstaan of exorcisme. Het geloof in de uitdrijving van demonen bestond al in het oude Babylonië (in Irak). Eeuwen voor de geboorte van Christus onderwees Zoroaster uit Perzië (nu Iran) zijn volgelingen over de scheiding van een goede en een kwade geest. De apostelen spraken zelfs over een meisje dat een waarzeggende demon in haar had om aan te tonen dat niet iedere helderziende met God in contact staat. (Hand.16:16)
“Visibilia, temporalia, invisibilia, aeterna sunt.” (De zichtbare dingen zijn tijdelijk, de onzichtbare zijn eeuwig). Wees dus waakzaam want de duivel gaat tekeer als een brullende leeuw op zoek naar wie hij kan verslinden!

De duivel bestaat. Zijn actieve rol behoort niet tot het verleden en kan ook niet herleid worden tot het domein van de menselijke verbeelding. In werkelijkheid gaat de duivel vandaag onverminderd voort met het verleiden tot zonde. Om vele redenen moet de houding van de volgelingen van Christus tegenover Satan er een zijn van waakzaamheid en strijd en niet van onverschilligheid. De huidige tijdsgeest heeft de figuur van de duivel verbannen naar de mythologie en de folklore. Baudelaire bevestigde juist dat het meesterwerk van Satan in deze moderne tijd er precies in bestaat te maken dat men niet meer in zijn bestaan gelooft.
Bijgevolg is het niet gemakkelijk ons voor te stellen dat Satan toch blijk heeft gegeven van zijn bestaan, toen hij gedwongen werd felle gevechten met pater Pio aan te gaan. Zulke “veldslagen”, die vermeld werden in de briefwisseling van de vereerde confrater met zijn geestelijke oversten, waren werkelijk echte gevechten op leven en dood.
Een van de eerste contacten die pater Pio had met de vorst van het kwaad gaat terug tot 1906 toen hij terugkeerde naar het klooster van Sant’Elia in Pianisi. Tijdens een zomernacht kon hij de slaap niet vatten door de drukkende hitte. Hij hoorde in de aangrenzende kamer voetstappen van iemand die heen en weer liep. “Die arme Anastasio kan ook niet slapen zoals ik,” dacht pater Pio. “Ik zal hem voorstellen dat we met elkaar wat zouden praten.” Hij ging naar het venster en riep zijn metgezel maar zijn stem stokte in zijn keel. Op de vensterbank van de aangrenzende kamer stond een rijzige afgrijselijke hond. Pater Pio vertelde: “Met ontzetting zag ik een grote hond langs de deur binnenkomen. Uit zijn muil kwam veel rook. Ik viel op mijn rug op het bed en hoorde hem zeggen: “Hij is het, hij is het!” Terwijl ik in die houding lag, zag ik het beest een sprong maken naar de vensterbank vanwaar het zich naar het tegenoverliggende dak lanceerde om daarna te verdwijnen.”
De listen van Satan om misbruik te maken van de doodkalme pater, manifesteerden zich op allerlei manieren. Pater Agostino bevestigde ons dat Satan verscheen onder de meest uiteenlopende gedaanten: “onder de gedaante van naakte jonge meisjes die wellustig dansten, onder de gedaante van een gekruisigde, onder de gedaante van een jeugdige vriend van de broeders, onder de gedaante van de geestelijke vader of van pater provinciaal, van paus Pius X en van zijn engelbewaarder, van Sint-Franciscus, van de heilige Maria, maar ook in zijn afschuwelijke gelaatstrekken, met een leger van geesten uit de hel.”
Soms was er geen enkele verschijning, maar werd de arme pater geslagen tot bloedens toe, gekweld door oorverdovend lawaai, ondergespuwd, enz. Hij slaagde erin zich van deze aanvallen te bevrijden door de naam van Jezus te aanroepen.

Derek van ’t Gulle Zand

Bronnen:
nl.wikipedia.org/wik/Satan
www.padrepio.catholicwebservices.com/…/Le_Diable_Olanda.htm
membres.multimania.nl/guiver/newpage 14.html
www.allaboutgod/com/dutch/is-de-duivel-echt.htm

Derek

‘Gemotiveerde’ vrijmetselaren zoeken naar diepgang in de samenleving. Ze zijn bewust van de spirituele dimensie van het bestaan en de inspiratie die daarvan uitgaat. Ze zijn actief bezig met geestelijke ontwikkeling, vrije gedachtenuitwisseling, verdraagzaamheid en broederschap. Ze zoeken naar wat mensen bindt en proberen weg te nemen wat hen verdeelt. De wereld is een te voltooien bouwwerk, waarvan ieder mens een levende bouwsteen is.

Het Opus Dei is een instelling van de Rooms-katholieke Kerk. De missie is het verspreiden van de boodschap dat men via werk en leven God kan ontmoeten, maar dat men hiervoor zijn naaste moet beminnen. Dit is de voorwaarde sine qua non om de samenleving te verbeteren.

Het verschil zit hem in de uitgangspunten: humanisme en godsdienst. Dit maakt het moeilijk om in gesprek te blijven. Zeker gezien de historische groei in macht en invloed. Naar inhoud en doel zijn er echter enkele raakvlakken.
Het is het aloude probleem tussen godsdienst(en) en humanisme. De oplossing heet: ontmoeting.

Over de gehele wereld zijn deze beide organisaties goed vertegenwoordigd in de media, de ambtenarij, de politiek, de ministeriële kabinetten, de grote concerns, de financiële instellingen, de religieuze en spirituele bewegingen, de politie, het leger en de verschillende geheime diensten.
Dat wil niet zeggen dat de meeste mensen in die organisaties vrijmetselaars zijn of leden van Opus Dei, maar de sleutelposities zijn wel in hun handen, waardoor zij die organisaties controleren. Zoveel mogelijk macht, met liefst zo min mogelijk mensen, is hun devies.
Zij spelen een vooraanstaande rol in de wereld.

(Medegedeeld)