Vandaag bezocht ik een dienst van de dominicaanse gemeenschap Huissen. Al bij het openingslied voelde ik mij in een stemming van aangename opstandigheid. Het lied van Huub Oosterhuis, volgens mij op de lijst van verbannen liederen, over een licht vuur mij aan, kind in mij, veelstemmig licht. Een lied waar je veel kanten mee op kunt, ook een ietsist als ik kan er nog iets mee.
Toen de preek waarin oprecht werd toegegeven, dat er van alles mis is in onze kerk, tot aan de hoogste leiding, dat het te begrijpen valt als mensen hun vertrouwen verliezen. Daarbij de overtuiging dat de kerk van gewone mensen is en zal blijven bestaan ondanks het zwaar weer waarin ze verkeert als men blijft vertrouwen op die ene. Hoewel ik deze mening niet geheel deel, was ik ontroerd door de oprechtheid waarmee ze naar voren gebracht werd. De paastoespraak van onze hoogste leider, of het ontbreken hiervan, was een gemiste kans. Natuurlijk zijn er ongetwijfeld mensen die van de gelegenheid gebruikmaken om zout in de wonden te wrijven, maar dat neemt niet weg dat hier bescheidenheid past en schaamte. En de volledige bereidheid om slachtoffers recht te doen en met liefde te omringen.
Daarnaast is de Vaagheid van groot belang; laat ieder de ruimte om zelf iets van een religieuze kracht te ervaren zonder hier zo’n keurslijf van te maken. Deze hang naar zwartwit denken vinden we overigens ook in de seculiere maatschappij steeds meer terug. Of je bent een spruitjesliefhebber, koningshuisfan, of toch wel een beetje terrorismeverdachte. Of je bent voor het milieu, of een materialist. Voor scepticisme geen plaats. Daarom zou ik zeggen loof de Vaagheid in Oprechtheid.

Like

Unlike